Vlakbij Doetinchem ligt het kasteel Slangenburg. Met op loopafstand de St. Willibrord abdij. Wij gaan er een weekeind doorbrengen.

De begroeting op het kasteel is gastvrij. De gasten zijn divers. Ouderen, jongeren, werkenden. Ze komen voor de

Mijn generatie heeft meer ontwikkelingen meegemaakt op internet en alles wat daarbij bijkomt dan men ooit voor mogelijk had gehouden. Voor sommige ouderen is het niet bij te benen. Onze kleinkinderen vroegen ooit eens aan mijn vrouw:

Zet een groepje ouderen bij elkaar en het is voorspelbaar hoe de gesprekken verlopen. Kwaaltje worden breed uitgemeten, klachten gedeeld. Hoewel ik naar Bijbelse uitdrukking de leeftijd der zeer sterken heb bereikt, ben ik gezegend met een

Een wandeling van Callantsoog naar Groote Keten duurt heen en terug twee uur. Onderweg kom je het strandleven tegen. Scharrelende mensen langs de vloedlijn. Soms blijven ze even staan bij een aangespoelde krab, of bekijken ze een

Mensen, ze blijven mij boeien. Jaren geleden, ik had iemand iets beloofd, zei ik: ‘Ik zal er voor zorgen, je kent mij immers.‘ Haar antwoord is bij mij blijven hangen. ‘Nee, ik ken je niet. We hebben

’t Was op een zondagmorgen. Zo uit de badkamer vandaan op weg naar de slaapkamer, viel ik midden in de meditatie van een dominee. U moet weten dat onze wekker gelijk een radio is. Onder het dichtknopen

Kamp Westerbork Ze staan daar als zovele jaren. Mannen, vrouwen, kinderen. De minuut stilte voelt gewijd aan. Onder de paraplu’s, die de regendruppels tegenhouden, vliegen gedachten alle kanten uit. Gezichten, ver weggedrukt in het geheugen, komen weer

Ik hoor het mijn moeder nog zeggen: ‘Jan, over een paar weken moet Douwe naar school. Je moet hem leren fietsen.’ Mijn broer boven mij, een jaar ouder dan ik, kon al fietsen. Een gebruikte herenfiets was

Echt handig ben ik niet en volgens mijn vrouw ook een beetje een rommelpot. ‘Je laat altijd sporen na’, zegt ze wel eens. Als ik eens ‘stiekem’ een bonbonnetje pik, vergeet ik het papiertje weg te gooien.

Jaren geleden! Ik weet het nog. Op het podium staat Geert te declameren. Zijn pet staat scheef en de rode zakdoek om zijn nek geeft hem het uiterlijk van iemand die zo uit zijn werk het toneel