Op een camping is het een komen en gaan. Wij behoren tot de vaste gasten. Elk seizoen zien we bekenden terug, nemen afscheid van vertrekkers en begroeten nieuwe buren. Zo begint er steeds weer een nieuw verhaal.

Toen ik veertig was, kon het leven niet op.

Veertig is een leeftijd van spierballen zonder ze te hoeven laten zien. Je bént het gewoon. Nog veertig jaar te gaan tot je tachtig bent – als je

Op hem ben ik jaloers. Zo dicht bij God leven… wandelen met Hem. Een verlangen dat ik al lang ken. Misschien komt het omdat ik dacht hem ooit te hebben gezien. Kijk maar mee. Voor mij uitstarend

Maart roert nog zijn staart, maar toch. Uit de wind, in de luwte, voel je dat de zon langzaam uit haar winterslaap komt. Van binnen begint het alweer te kriebelen.

Ik heb twee weken overwinterd in een

Het gebeurde in de achttiende eeuw. Schoenmaker Arnold had een meisje ontmoet met wie hij wilde trouwen. Hij had wat spaargeld, verdiend toen hij in het leger zat, en zo konden ze een oud huisje kopen. Daar

Vanmorgen las ik haar mail. Ze bedankte me voor een eerdere column. Onderaan stond een vraag.

“Misschien heeft u een idee voor mijn moeder. Haar buurman ging vroeger naar de kerk. Nu is hij stervende.”

Het bericht

’t Is geen dik boek dat ik op de toonbank zie liggen. Maar de foto en de woorden — Een beeld van de auteur — trekken mijn aandacht. Nieuwsgierig sla ik het open. Zo zag Anne de

Ze kwam regelmatig in de zaak. Een gewone mevrouw. Dacht ik. Maar wat is gewoon?

Zoekend liep ze rond, haar blik gleed langs de rekken. Soms kocht ze iets waarvan ik me afvroeg: wat doet ze ermee?

Moe maar voldaan neemt Egbert plaats op zijn stoel. De oude “zorg”, ooit van zijn vader geweest, kraakt licht onder zijn gewicht. Naast zijn werk bij de boer runt hij een klein keuterbedrijfje. Eerst alleen kippen, inmiddels