Als je ervoor staat, lijkt het een eeuwigheid, maar achteraf vraag je je af: waar is de tijd gebleven? Zo is het ons ook vergaan. Onze kinderen vonden dit een mooie gelegenheid om ons te verrassen. Ze boekten een arrangement voor een avondje André Rieu. We hadden het weleens op televisie gezien, maar live zou het ongetwijfeld anders zijn.

De dag vóór het concert vertrekken we naar Maastricht, zo’n driehonderd kilometer van huis. We rijden op ons gemak. Richting Zwolle is het druk, maar zodra we de afslag bij Apeldoorn nemen, wordt het rustiger. Via Arnhem en Nijmegen trekken we Limburg binnen. Via Venlo en Roermond komen we aan in Maastricht.

Ons hotel blijkt een oude fabriek te zijn, omgebouwd tot een bijzondere plek om te overnachten. Geen standaard hotel: lange gangen, zware ijzeren balken, en aan het plafond zie je nog waar ooit buizen liepen. Je voelt bijna het verleden door de muren heen.

Voor we naar het Vrijthof lopen, nemen we plaats in een restaurant. Met een glas wijn voor ons wachten we op het eten. Ik neem een foto van mijn vrouw – ze ziet er nog steeds prachtig uit-. Een dame aan een naburig tafeltje glimlacht en biedt spontaan aan een foto van ons samen te maken. Ik vertel haar waarom we hier zijn: zestig jaar getrouwd, en dit is ons cadeau van de kinderen. Ze wenst ons een fijne avond toe.

Even later komt de serveerster met een tweede glas wijn. “Van de mevrouw die net de foto maakte,” zegt ze glimlachend. Maar als ik om me heen kijk, is ze al verdwenen – opgegaan in de stroom van duizenden concertgangers. Een vriendelijk gebaar, zomaar, en dan weg. Ik had haar graag bedankt.

We begeven ons richting het Vrijthof. Bussen persen zich door de mensenmassa, de sfeer is verwachtingsvol. Alle tafels bij de restaurants aan het plein zitten vol. We banen ons een weg naar onze gereserveerde plekken. En dan, tussen al die mensen, bots ik bijna tegen… haar. De mevrouw van de foto.

We lachen. Ik bedank haar en druk mijn visitekaartje in haar hand, terwijl de mensenstroom ons alweer uit elkaar duwt. Als ik even later zit, kijk ik om me heen. Tienduizend mensen op het plein, duizenden toevallige ontmoetingen – en dan precies dit. Hoe moet ik dat duiden? Was het toeval? Of zat er meer achter? Ik weet het niet.