Vertrouwen

 

Beste luisteraar.

 

Het lijkt erop dat er aan de zomer geen eind komt

Ook afgelopen week konden we ons nog koesteren in de warme zonnestralen.

Daarom neem ik u vanmorgen nog even een keer mee naar de vakantie tijd.

Misschien herkent u het.

 

Op de camping staat een witte tent.

Op zondag komen mensen er samen voor een dienst.

Uit alle streken.

Om samen iets te delen.

Of om na jaren van verzuim de draad weer eens op te pakken.

Om me heen kijkend zie ik veel ouderen zitten, maar ook jonge gezinnen met kinderen.

Schuin voor me twee knapen van een jaar of veertien.

Hun haren staan stijf van de gel. Hun gezichten staan stoer.

Bij het zingen blijven de monden gesloten.

Wie zingt er nu psalmen.

Recht kijken ze voor zich uit. Misschien moesten ze wel van hun ouders heen?

Zoals wij vroeger ook…

Er waren er ook die wel eens spijbelden.

Weer thuis gekomen was er de vraag:

‘Ben je ook naar de kerk geweest?’

‘Ja, pa!’

‘Mooi, waar ging de preek over?’, vroeg de vader.

De opgetrokken wenkbrauwen van de jongen probeerde aan te geven, dat hij diep nadacht.

‘Over … over… ja, over zonde’, antwoordde de jongen.

‘Wat vond de dominee daarvan?’.

‘Hij was er op tegen,’ antwoordde de zoon.

 

Is dit niet een beeld dat sommige mensen van de kerk hebben?

Tegen… dit mag niet… dat moet!

Maar de dominee van deze morgen wil ons iets meegeven uit een verhaal in de bijbel.

Het ging over Petrus.

Petrus en de andere discipelen zaten in een boot op het water.

En hoewel ze vissers waren, knepen ze hem wel.

Want de storm raasde over het water en deed hun kleine boot heen en weer zwalken.

Toen ze daar ineens iemand over het water zagen aankomen, dachten ze dat het en spook was.

Maar Jezus riep: Ik ben het, wees niet bevreesd.

 

Nu, ik weet niet of u Petrus kent.

Ik lijk wel een beetje op hem.

Impulsief.

Ik zou zo met hem de boot zijn uitgestapt.

Want als Jezus zo dicht bij is, wat kan er dan nog mis gaan.

 

Toch wel iets.

Toen Petrus op de wind en golven ging letten, ging het mis.

Alleen vertrouwend op Jezus houd je het vol.

Dat vraagt om overgave.

Is dat gemakkelijk?

Zo lang je niet voor een keuze staat, misschien wel.

Hoe kan ik het wat duidelijker maken/?Wacht.

Loop eens even met me mee, als u even tijd hebt.

 

Een man liep eens door de bergen.

Zie hem gaan. Het hoofd gebogen.

De schouders gekromd. Het leven viel hem zwaar.

Daar in de stilte probeerde hij tot zichzelf te komen.

Hij hoorde het zoemen van de bijen niet die van bloem tot bloem vlogen.

Zag niet hoe een licht briesje het gras aan zijn voeten deed buigen.

Hoe lang had hij niet alles onder controle kunnen houden.

Maar nu…

Zo kon het gebeuren. De steen onder zijn voeten begon te glijden.

Even niet opgelet.

Zijn schreeuw weerkaatste tegen de rotswand toen hij naar beneden tuimelde.

Zijn handen zochten in wanhoop naar houvast.

Een boom, die tegen de rotswand stond geklemd, brak zijn val.

De onderste tak kon hij net nog op tijd vastgrijpen.

Zijn hart bonkte hem in de keel.

Toen hij zijn ademhaling weer onder controle had, riep hij om hulp.

‘Help… help… is daar iemand die me helpen kan?’

Zijn stemgeluid echode tegen de rotswand.

Het bleef stil. Doodstil.

Weer klonk zijn schreeuw.

‘Help… is daar iemand.?’

Toen was daar de stem.

‘Ik ben de Heer, ik kan je helpen. Geloof je dat?’

‘Ja’, riep de man.

‘Laat dan die tak los,’ sprak de Heer.

Het bleef even stil, toen riep de man; ‘is er nog iemand anders die me helpen kan?’

 

Beste luisteraar.

Ja, daar moest u even over nadenken.

Hopelijk is het kwartje gevallen.

 

Ik heb nooit over water gelopen.

Ben nog nooit het ravijn ingestort.

En toch vergaat het mij waarschijnlijk net als u.

Daar zijn soms van die momenten in je leven, dat je niet anders meer kunt dan je in vertrouwen je over geven.

Ik wens u daar alle sterkte bij!

 

Douwe Janssen

 

 

 

 

                      

 


 

 

 

 

Copyright © 2008 Douwe Janssen, e-mail: douwe@douwejanssen.nl

Laatst bijgewerkt: 27 november 2015