Home Over Douwe Presentatie Boeken

Verhalen En verder... Contact
 


Beste Luisteraar

Zie me hier zitten.
Een kleine kamer.
Aan een ronde tafel
De microfoon voor mij.
Hij kijkt me onbewogen aan.
Als ik het knopje verschuif hoor ik een droge klik.
Verder leegte.
Achter het glas zit een man die voor de opname zorg draagt.
Als het rode lampje aangaat begin ik te praten.
Eerst altijd een beetje weifelend.
Zoekend naar woorden.
In mijn gedachten zie ik u thuis zitten.
Alleen in uw kamer.
Wachtend op het eten dat gebracht wordt.
Alstublieft… eet smakelijk.
En dan is daar weer de leegte.
Of u zit samen thuis met uw man of uw vrouw.
Even radio Assen luisteren.
Och, wat weten we maar weinig van elkaar.
Even is hier een ontmoeting.
Een stem die spreekt.
En daarna…?
Nemen we weer afscheid.
Is alles weer als voorheen.
Leeg?

Nu mijn verhaal.

’t Was op een zondagmorgen
Wat verstolen stond hij daar.
Voor bij de ingang van onze kerk.
Nee, niet een van ons.
Dat zag ik direct.
Zijn spijkerbroek slobberde om zijn benen.
De te lange pijpen omgeslagen.
Om zijn ingevallen wangen groeide een licht rood gekleurd gewas.
Een baard kon je het niet noemen.
Hij groette schuchter.
Het goedemorgen kwam benepen uit zijn mond.
Zijn blik probeerde me vast te houden.
Of was het andersom?
Gewend om mensen snel te plaatsen, te analyseren, keek ik hem aan.
Toen zag ik ogen van me wegdwalen.
Zou het verlegenheid of koopmanschap zijn?, ging het door me heen.
Niet fraai om zo te denken, zegt u. U hebt gelijk!
“Een kleinigheidje, meneer?”.
Terwijl de vraag mijn kant oprolde hield de man zijn handen in de broekzak.
“Wat…?” vroeg ik, “wat, zeg je?”.
“Een kleinigheidje … voor wat eten”.
“Heb je nog niet gegeten?”, vroeg ik.
Het hoofd schudde.
Mijn hand gleed de achterzak in en bleef haken aan mijn portemonnee.
Ondertussen ging het door me heen: wie neemt wie in de maling.
Niet gegeten.
En toch…
Zou het kunnen dat ik later de vraag voorgeschoteld zou krijgen, waarom heb je me niets gegeven toen Ik voor de kerkdeur stond?
Sommigen hebben engelen gehuisvest zonder het te weten.
Of…?
Nee… ’t was Jezus niet, en toch…!
Misschien dat een half uur later twee mannen op een bankje gingen zitten.
Met een blikje bier hun lot proberen te verzachten.
Wie weet zou er een tegen de ander zeggen: “Goed plekje daar voor de kerkdeur!
Drie euro, mooi meegenomen voor een zondagmorgen.”
Eenmaal in de kerk ging het door me heen: Misschien kan ik hem de volgende zondag als hij er weer staat, mee naar binnen nemen.
Leren we niet dat wie van het Levenswater drinkt, nooit meer dorst zal krijgen?
Zal dat ook niet gelden voor brood?
De preek van die morgen ging over ‘leegte’.
Leegte in het leven van mensen.
Toeval?
Voor de kerk stond een man.
Zijn broek slobberde om zijn benen.
Zijn haren waren niet gekamd. Ongeschoren stond hij daar.
Met mijn euro in zijn hand is hij gegaan.
Leeg, zoals hij kwam.

Buiten mijn gezichtsveld staat een man.
Zijn handen uitgestrekt.
Lidtekens laten zien waar eens spijkers hun weg zochten.
Als je in Zijn ogen kon kijken, zou je het lezen.
Ik… ik wil alle leegte vullen.



Douwe Janssen





 




Verhalen Boeken Presentatie Contact

 

Copyright © Douwe Janssen,
e-mail: douwe@douwejanssen.nl

Laatst bijgewerkt: 11 december 2017