De beeldhouwer

 

 

‘s Zondags ga ik altijd naar de kerk.

Ik zing en bid mee.

Ik luister naar de preek.

Probeer iets met het gehoorde te doen.

Het in de praktijk van het leven te brengen, zeg maar.

Maar de week is nog maar net begonnen of je wordt overruled door de gebeurtenissen van alledag.

Het werk dat tegen zit.

Zorgen over gezondheid.

Problemen met kinderen.

De toestand in de wereld die je aan het hart gaat.

Daarom is het goed om de volgende zondag maar weer te gaan.

Opnieuw je open te stellen.

Soms blijft er wat hangen.

Iets uit de Bijbel.

Omdat het je raakt.

Het over jou gaat.

Of je hoort een anekdote.

Ingevlochten in de preek

Hier komt hij.

 

Een beeldhouwer stond eens met hamer en beitel gewapend op een stuk rots te slaan.

De vonken vlogen er vanaf.

Figuurlijk dan.

Brokken steen en splinters vlogen in het rond.

Nou…nou… nou.

Dat ging er om weg.

 

Een voorbijganger bleef staan en nam het schouwspel in zich op.

Hij zag de man op het stuk steen staan beuken.

En vroeg zich af: wat voor nut dit had.

Waarom slaat een man nu op zo’n rotsblok?

 

Toen de man bij de steen zijn hamer even weglegde en het zweet van zijn voorhoofd veegde, kwam dan ook prompt zijn vraag: ‘meneer… meneer, waar bent u mee bezig?’

De beeldhouwer nam de vraagsteller op.

Hij keek naar het oude gezicht met het hoedje, dat een beetje achterover leunde.

Net alsof hij moe was van het zitten.

 

’t Bleef even stil.

Toen antwoordde de beeldhouwer: ’ weet je daar zit een engel in de steen verborgen en die ga ik bevrijden.’

 

Het hoofd knikte.

Het hoedje ook.

Op het gezicht van de oude man stond een vraagteken te lezen.

Toen schudde hij met zijn hoofd en liep weer door.

 

Ik zag hem gaan en liep een eindje met hem op.

Beiden waren we in gedachten verzonken.

Een engel? Engel….!?

 

Weet u soms als ik naar de kerk ga heb ik het gevoel dat er aan mij gebeiteld wordt.

Woorden, uit lang vervlogen tijd, komen in de preek tot leven.

Verhalen krijgen ineens een diepere dimensie.

Ze doen me wat.

Zr raken me.

 

Ben ik zo?

Zijn dat ook mijn gevoelens?

Maar ik ben toch niet zo slecht als…

 

Maar…?

Wacht!

Mijn hart.

Een steen?

Een brok graniet?

Hard van zich zelf?

God.

Een Beeldhouwer?

Hij!

Met gerichte slagen gaat Hij zijn gang.

Zondag op zondag.

 

Er gebeurt iets tijdens de preek.

Bij het zingen van een lied.

Het bidden.

Het verdriet dat op je weg komt.

Vragen waar je tegen aan loopt.

 

En dan… dan… smelt er een stukje korst om je hart vandaan.

Een brokje steen valt naar beneden.

Zou het zo kunnen zijn?

Een hart zo hard als een steen wordt langzaam maar zeker gebroken.

Gebeiteld.

Om eerlijk te zijn, ik ben benieuwd hoe ik uit de steen te voorschijn zal komen.

Zal het op een engel lijken?

 Douwe Janssen

                      

 


 

 

 

 

Copyright © 2008 Douwe Janssen, e-mail: douwe@douwejanssen.nl

Laatst bijgewerkt: 27 november 2015