Kabbelende beekjes -  uitzending 20-11-2005

Vakantie.
Frankrijk.
Wat een wijd land. Velden vol zonnebloemen, draaiend naar de zon keken ze ons aan. Akkers vol koren wuifden ons toe.
Ik zag het wel zitten!
De camping was ruim opgezet. Onze caravan stond op een schaduwrijk plekje.
Daar zat ik op zondagmorgen.
Om me heen renden kinderen. Vaders en moeders zaten ‘ingevet’ naar hun kroost te kijken
En de kerk?
Die was thuis.
Thuis?
Ja, weet u, mijn Frans stelt niets voor. Baquette kon ik nog net bestellen, maar misschien mee doordat mijn wijsvinger richting stokbrood wees.

Toch wilde ik me geestelijk voeden.
Ik stond op en pakte het meegenomen boek. Ging ervoor zitten. De titel had me aangesproken.
‘Verrast door de Geest’.
Ik probeerde me er in te verdiepen.
De Geest opmerken, lezen hoe je in tongen kunt spreken, maar echt verrast werd ik niet in mijn eentje.
Jammer.

Twee weken later.
Een camping in Nederland.
Op het aanplakbord las ik dat er een dienst werd gehouden.
Daar gingen we.
En we waren niet de enigen.
De zaal liep vol. Ouderen, maar ook jonge mensen met kleine kinderen.
Voor me zat een groep mensen met een verstandelijke beperking.
Afwachtend keek ik rond.
Hopelijk had de dominee ook een woordje voor mij.
Had ik vroeger op bijna alle vragen een antwoord, met het stijgen der jaren nam dat af.
God?
Al dat lijden?
De wereld die zo dichtbij komt, via de TV.
Al die stemmen om je heen.

Een mannenkoor opende met het zingen van enkele liederen de dienst. Een gitaar begeleidde hun stemmen.
Voor mij zat een vrouw op haar denkbeeldige gitaar mee te spelen.
Ze mag dan verstandelijk beperkt zijn, ze bleef goed in de maat en op haar gezicht lag een gelukkige lach. Ze speelde voor haar Heer.
Naast haar zat een man, die met zijn voeten probeerde de maat bij te benen.
Even later las de predikant psalm 23.
De Heer is mijn herder.
De link naar Drenthe waar wij zaten, was snel gelegd.
Heide, schapen. Of ze er zijn.Hele kudden.
Maar er is meer.
Kabbelende beekjes en groene weiden.
Als je de Herder volgt, zit je goed. Wordt je ziel verkwikt.
Volgens de dominee kon je dat vertalen met: God voert de ziel weer terug in mij.

Je ziel weer terug vinden.
Als een dorstig hert dronk ik van de mij aangeboden waterstroom.
Ik was verrast.

Nog in gedachten gooide ik even later iets in de collecteschaal die rond ging.
De voeten van de man voor mij waren tot rust gekomen. Verrast keek hij naar de schaal. Voorzichtig, haast eerbiedig pakte hij er een euro af.
Waaauw!
Dan vonden zijn voeten als vanzelf de cadans weer terug.
Hij draaide de euro om en om en gaf hem toen aan een begeleider die twee stoelen bij hem vandaan zat.
Jazeker… voor de Heer.

Een half uur later zit ik met mijn kopje koffie voor de caravan.
De zon speelt door het bladerdak van de eik.
En er tussendoor glipt er een kort gebed naar Boven.
Dank u Heer, voor het vinden en verkwikken van mijn ziel.


Assen Douwe Janssen



 

 


 

 

                      

 


 

 

 

 

Copyright © 2008 Douwe Janssen, e-mail: douwe@douwejanssen.nl

Laatst bijgewerkt: 27 november 2015