Home Over Douwe Columns Boeken

Douwe vertelt En verder... Contact
 

 

Beste luisteraar.

Ik weet niet hoe goed u in de bijbel thuis bent.
Maar u hebt vast wel eens gehoord over psalmen die daarin beschreven zijn.
Beeldend, soms in korte zinnen, wordt uitleg gegeven aan de gemoedstoestand van de dichter.
Zo ook in psalm 42.
Ik lees u een paar regels voor.
Zoals een hinde smacht naar stromend water,
Zo smacht mijn ziel naar u, o God
Hebt u er beeld bij?
Niet?, luister dan even.

De kerkzaal is goed gevuld.
De dominee op de kansel neemt de gemeente voor hem op.
Een verscheidenheid aan leeftijd.
‘Hoe kan ik ze allemaal bereiken?’, gaat het door hem heen.
Jongeren, zo snel weg met hun gedachten.
Ouderen, vervuld van zorgen, of die moeite hebben om lang geconcentreerd te luisteren.
En de kinderen in de kerk?
Hij probeert zijn taalgebruik eenvoudig te houden.
De zinnen niet te lang.
De preek zal over psalm 42 gaan.
Zoals een hert smacht naar water…
Zo smacht mijn ziel naar u o God.
Even later loopt het hert de kerk door.
Tenminste, menig luisteraar ziet in gedachten het beest gaan.
Smachtend naar water.
Met geopende neusgaten, zijn kop heen en weer schuddend.
Zijn roep klinkt schor, zijn flanken trillen.
Water… water…
Steeds droger en dieper komt het geluid uit zijn keel vandaan.
Als het hert eenmaal duidelijk voor de luisteraar staat te roepen, is de overgang naar de dichter van de psalm niet zo moeilijk meer.
Zie hem daar zitten.
Smachtend naar God.
Tranen lopen over zijn wangen.
Want zijn ziel is diep bedroefd.
Want ze zeggen de hele dag.
Waar is dan je God?
De predikant merkt dat er geluisterd wordt.
Zelfs kinderen komen onder de indruk van het verdriet van de dichter.
Stil zitten ze bij hun vader of moeder op schoot.
Hun duim veilig opgeborgen in de mond.
Op hun gezicht de vraag: Hij blijft toch niet aldoor huilen, dominee?
Nee, dat is niet het geval.
Want de dichter is er van overtuigd dat er andere tijden zullen aanbreken.
Vestig je hoop op God.
Eens zal ik hem weer loven.
Aan het eind van de preek legt de predikant de link naar Jezus’ woorden:
Die ooit eens sprak:
Laat wie dorst heeft,komen en drinken.
Levend water … voor iedereen.
Dan zegt de dominee amen en is de preek uit.

Nog voor dat het orgel begint te spelen, staat hij al naast de bank.
Vijf jaar zal hij geweest zijn.
Rob.
De derde in het gezin.
Met boven zich een grotere broer en zus.
Daardoor had hij geleerd om voor zichzelf op te komen.
Mee te willen doen.
Zijn broer gel in het haar?
Hij ook.
Zijn zus iets vertellen?
Rob ook.
Soms struikelend over zijn woorden.
Zo stapt hij op de preekstoel af.
Zijn vader kijkt hem na.
Een oudere zuster uit de gemeente steekt haar gerimpelde arm uit om hem tegen te houden.
Hij ontwijkt haar.
Het laatste stukje neemt hij in looppas en al struikelend klimt hij de kansel op.
Eenmaal boven zegt hij tegen de dominee: ‘ Ik wil…wil ook wel water… water hebben.
De dominee pakt zijn glas en geeft het hem.
Gulzig zet hij het glas aan de mond en drinkt.
Zucht diep en geeft het glas weer terug.
Dan huppelt hij onbekommerd de kerk weer door op zoek naar zijn vader.
En de dominee?
Hij is meer dan voldaan.
De uitwerking van de preek was misschien anders dan gedacht.
Maar de boodschap was overgekomen.


Bij u ook?

Douwe Janssen

 

 



 


Copyright © Douwe Janssen, e-mail: douwe@douwejanssen.nl

Laatst bijgewerkt: 10 november 2017