Home Over Douwe Columns Boeken

Douwe vertelt En verder... Contact
 

 

27-12-2009

 

Avé Maria

 

 

Goedemiddag luisteraar.

 

Ik val maar gelijk met de deur in huis.

Hopelijk hebt u even tijd om te luisteren.

Wacht… als u nu even het gas onder de pan iets lager zet…

Zo ….nu kan er niets meer fout gaan..

 

Het jaar loopt op zijn laatste benen.

Nog een paar dagen en dan stappen we de drempel over.

 

Nu zijn de nachten lang.

De dagen kort.

De hemel afgeschermd door een grijs gordijn.

 

Afgelopen week liepen veel mensen door de stad.

Door de Oudestraat, via het Koopmansplein, over de Gedempte Singel terug

’t Was een hele drukte.

Er moest van alles in huis worden gehaald.

 

Toen werd  Kerst gevierd.

Thuis of in de kerk.

Met een kerstboom in de hoek van de kamer.

Kinderen die kwamen eten.

Vrienden kwamen langs.

Of… misschien zat u in uw uppie.

Alleen

De stoel waar hij/ zij zat, keek u leeg aan.

 

In onze kamer staat een kerstboom.

Eigenlijk is het te veel eer voor de opengevouwen ‘nep’- boom.

Maar eenmaal opgetuigd met rode ballen, linten en een enkele zilveren bal, lijkt het net echt.

Om een paar weken later weer naar de vliering te verhuizen.

Daar ligt hij dan een jaar te liggen. 

 

Hoe wij de dagen door zijn gekomen?

Ik zal het vertellen.

Met wat sprokkelhoutjes probeerde ik het vuur in de haard te ontsteken.

Toen de brand er eenmaal inzat, gaven de dikkere houtstukken het vuur meer voeding.

De warmte voelde lekker aan.

In de kerk hebben we gezongen.

Ere zij God.

Stille nacht.

De herders…

Och, u kent de liederen zelf wel.

 

‘s Avonds zette ik de TV aan.

Via het beeldscherm bleef ik haken bij André Rieu.

Voor mij zag ik een plein vol vrolijke Limburgers.

Zo anders dan wij, nuchtere Noorderlingen.

 

Zittend, dan weer meedansend, hebben ze de avond van hun leven.

En André weet ze te boeien.

De muziek parelt en als een volleerd presentator praat hij het geheel aan elkaar.

 

Maar dan….

 

In het beeld staat een jonge vrouw.

Het wordt stil.

Doodstil.

Vol verwachting kijken duizenden ogen naar de jonge vrouw.

Met gesloten ogen, in opperste concentratie, staat ze daar.

Ik zie haar boezem langzaam deinen.

 

Dan begint een viool heel voorzichtig klanken voort te brengen en hoor ik de stem, als een engel zingen.

Avé Maria

 

Ik voel kippenvel.

 

Een camera zoekt zijn weg tussen de luisterende mensen.

Een vrouw legt in vol vertrouwen haar hoofd op de schouder van een man.

Ineens blikt het gezicht van een jonge vrouw onze kamer in.

Veertig… misschien…?

Haar mondhoek trilt.

Ogen zwemmen in vocht.

Donker haar omlijst het gave gezicht.

 

Avé Maria….

 

Weg is het beeld.

 

Andere gezichten komen er voor in de plaats en dan… is ze er weer.

Ze veegt snel een traan weg.

Maar nieuwen zijn in aantocht.

De muziek zwelt aan.

Avé Maria.

Weest gegroet Maria.

Vol van genade.

Gezegend onder alle vrouwen.

 

Wist zij daarvan?

Werd ze geraakt door die Boodschap?

Of…

 

Zag ze zichzelf weer lopen?

Tussen de mensen door, op weg naar het altaar.

Daar stond hij.

Liefdevol keken zijn ogen haar aan.

Mensen glimlachen vertederd.

Het Avé Maria klonk door de kerk.

Het smolt in de ruimte.

 

Herinneringen?

Ik weet het niet.

Wel dat daar op het Vrijthof in Maastricht ineens tussen de walsen en het feestgedruis door de Boodschap klonk.

 

Een Kind is geboren.

Een boodschap die wil landen in ons leven van elke dag.

Ja, want zo lief had God de wereld.

Iets om bij stil te staan?

En of!

Dat houdt je ogen niet droog.

 

Ik wens u een vreugdevol Nieuwjaar toe.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Douwe Janssen    

 

 

 



 


Copyright © Douwe Janssen, e-mail: douwe@douwejanssen.nl

Laatst bijgewerkt: 10 november 2017